penciland

Μια φωτογραφία

2009-06-13T14:27:00.006+03:00

Πάντα έβλεπα τη Βουλή από έξω. Πάντα αναρωτιόμουν πως βλέπει κανείς μέσα από τη Βουλή. Όταν μου δόθηκε η ευκαρία να μπω, τότε... "είδα" και κατάλαβα. Οι 300 δεν βλέπουν τίποτα από ό,τι συμβαίνει έξω.

(φωτογραφία γ.χρηστινίδης, Αθήνα, 30 Μαίου 2009)

Μια φωτογραφία

2009-06-06T14:52:00.006+03:00

Άλλος για Χίο τράβηξε πήγε κι άλλος για Μυτιλήνη...

(φωτογραφία γ.χρηστινίδης, Αθήνα, 30 Μαϊου 2009)

Φάντασμα

2009-04-20T22:17:00.005+03:00

Σα φάντασμα γυρνώ εδώ και καιρό, πηγαίνοντας σε τόπους που έχω, βέβαια, επιλέξει. Χώνοντας τη μούρη μου σε χιλιάδες σελίδες βιβλίων κι άλλοτε απλές σελίδες φρεσκοτυπωμένες από κάποιον εκτυπωτή. Δεν έχω χρόνο για πολλά, μα ούτε και για λίγα. Η σκέψη μου βολοδέρνει σε κάποια σκηνή θεάτρου κι από κει γρήγορα γρήγορα σε κάποια αγαπημένα πρόσωπα - πολύ αγαπημένα, όμως, κι αυτό είναι όλο. Δεν πέρασε και πολύς καιρός από το ατύχημα που είχα και την εγχείρηση που υπέστη. Τρέχω και κάποτε, κάποτε φτάνω κάπου. Πέρασα να πω ένα "γεια" και ένα "να είστε καλά".

( Επειδή ο χρόνος είναι λίγος, τις φωτογραφίες πια τις βγάζω οδηγώντας. Ιδού μία βροχερή. Δρόμος Γιαννιτσά - Γαλατάδες, Μάρτιος 2009.)

Ένα σύμπαν για τον καθένα

2008-11-11T03:02:00.004+02:00

Είμαστε κάτι ασήμαντα πλάσματα χαμένοι κάπου στο σύμπαν... sweetartist.

Ταξιδεύουμε αμέριμνοι χωρίς προορισμό κι αν το καλοσκεφτείς... χωρίς σκοπό. Ζούμε, αναπνέουμε, δημιουργούμε, αισθανόμαστε, φανταζόμαστε κι έχουμε ανησυχίες. Όλοι.

Σημαντικά πράγματα για τον καθένα χωριστά και για τον καθένα προσωπικά. Τα έχουμε κι αυτά να ταξιδεύουν μαζί μας. Τι μπορεί να κάνει κάποιος; Τι μπορεί να πει;

Δεν ξέρω.

Εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας. Ο Σαίξπηρ είχε πει ότι είμαστε φτιαγμένοι από την σκόνη των άστρων. Κάποιος μπορεί να πει ότι είμαστε σκόνη, ενώ άλλος πως έχουμε κάτι αστεράτο μέσα μας. Και λοιπόν;

Αυτό που αξίζει... ίσως... είναι το νόημα που δίνει ο καθένας στο δικό του σύμπαν. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ.

Εξαφανίστηκα για λίγο γιατί έχω το ελάττωμα (;) και παθιάζομαι. Όταν μ' απασχολεί κάτι παθιάζομαι μαζί του τα δίνω όλα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να ασχοληθώ ακόμη περισσότερο με το θέατρο. Διάβασα, δόθηκα, διάβαζα και δινόμουν συνεχώς όλο αυτό το διάστημα. Ο σκοπός μου με απορρόφησε. Τελικά τα κατάφερα και πέτυχα. Έγινα δεκτός, κατόπιν εξετάσεων, στο μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ., στο τμήμα Θεάτρου. Είμαι πανευτυχής.

Από δω και πέρα έχω ακόμη πιο πολύ διάβασμα, πολλές εργασίες και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Ασφυξία;

Είναι η πιο γλυκιά ασφυξία που ένιωσα ποτέ. Ίσως αυτό να εννοούνε οι δύτες όταν λένε ότι αισθάνονται ευτυχία κι ηδονή κάποιες στιγμές πριν τον πνιγμό, όταν ήδη έχουν αρχίσει να πνίγονται. Η διαφορά με μένα είναι ότι το νιώθω από την πρώτη στιγμή της βουτιάς. Της βουτιάς στο σύμπαν του θεάτρου.

Και επιπλέον βρήκα και μια απάντηση, όταν καλά καλά άλλοι δεν μπορούν ούτε τις ερωτήσεις να ψελλίσουν. Την δίνει ο Σαίξπηρ (πάλι) όταν ο Άμλετ λέει κάπου:

"Το έργο εκείνο δεν άρεσε στον κόσμο. Όμως εγώ
το αγάπησα. Γιατί η τέχνη δεν είναι για τους πολλούς
ούτε είναι για τους λίγους, είναι πάντα
για τον καθένα χωριστά."

Θα ανεβαίνω που και που στην επιφάνεια να παίρνω αέρα και τότε θα σου λέω τι βρήκα στο βυθό.

Η Τάνια (κόρη μου) δημιουργεί ένα σύμπαν από βοτσαλάκια κάπου στο Ιόνιο.

Χάνοντας το ρυθμό.

2008-07-23T23:35:00.005+03:00

Αγαπητοί φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι,

ζητώ συγγνώμη που έτσι ξαφνικά χάθηκα από τις blogoγειτονιές.

Ελπίζω να μην σας έλειψα, αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς θά 'πρεπε το σημείωμα αυτό να το είχα αφήσει νωρίτερα, γι' αυτό ξαναζητώ συγγνώμη ειδικά από αυτούς που με επισκέπτονταν αδίκως για να δουν μήπως υπάρχει καινούρια ανάρτηση.

Η αλήθεια είναι ότι έχασα το ρυθμό μου γιατί:

ετοιμάζομαι για κάποιο μεταπτυχιακό
δημιούργησα μια καινούρια θεατρική ομάδα
έκανα πολλές θαλασσινές εξορμήσεις

Αύριο ξεκινάμε οικογενειακώς για μια εξόρμηση στη Δυτική Ελλάδα (Ζαγοροχώρια, Ιωάννινα, Μέτσοβο, Θέατρο Δωδώνης, Πάργα, Λευκάδα, Άρτα, Νεκρομαντείο του Αχέροντα, Μεσολόγγι, Καρπενήσι, Μετέωρα). Οπότε θα τα πούμε μετά το 15αύγουστο.

Ελπίζω να ξανάβρω το ρυθμό μου.

Να είστε καλά και να περνάτε καλύτερα!

(φωτογραφίες, γ.χρηστινίδης)

Ας παίξουμε...

2008-06-10T02:55:00.002+03:00

Η anna με προσκάλεσε να παίξω στο ιδιογράφως, να γράψω δηλ. με το χέρι μου κάτι στο χαρτί. Την ευχαριστώ για την πρόσκληση και ιδού:

Επίσης ο συνονόματός μου spring με κάλεσε να παίξω σε ένα παιχνίδι όπου με τις λέξεις:

Σοφία, παρεούλα, πρόθεση, σουπιά

πρέπει να δημιουργήσω ένα τετράστιχο, κατά προτίμηση σατιρικό, οπότε:

Πρόθεση δεν είχα Σοφία μου γλυκιά

να πάω με τη Μαίρη την άτιμη σουπιά.

Λίγο η Σαλονίκη, λίγο η παρεούλα

κι η λίμπιντο, ματάκια μου, μου βάρεσε ταμπούρλα.

Ευχαριστώ Γιώργο για την πρόσκληση. Το παιχνιδάκι αυτό το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον γι' αυτό καλώ να παίξουν τους/τις: aliki, akamas, demon, flora, δεσποινάριον.

Τέλος η καλή μου και βραβευμένη μας sweetartist (roadartist) με κάλεσε να παίξω στο παιχνίδι με τα πολλά τα ψέματα και τη μία αλήθεια. Γράφω δηλ. τέσσερεις προτάσεις όπου η μία μόνο είναι αλήθεια και σεις (αν δε βαριέστε) πρέπει να βρείτε τη σωστή. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Είμαι 1,97 κι έπαιζα 15 χρόνια μπάσκετ.

2. Έχω κάνει μία ατομική έκθεση φωτογραφίας και συμμετείχα σε τρεις ομαδικές.

3. Παίζω βιολί.

4. Η βιβλιοθήκη μου έχει 3000 βιβλία.

(Αν είστε μάγκες βρείτε τη σωστή, αν είστε ακόμη πιο μάγκες κλείστε το κομπιούτερ και πηγαίνετε στη θάλασσα.)

Και για να μην ξεχνιόμαστε ορίστε μερικές φωτογραφίες για να δροσιστείτε.

(φωτογραφίες γ. χρηστινίδης)

Το θέμα είναι... ολοένα να φεύγεις και να επανέρχεσαι. Αν μένεις στα ίδια σαπίζεις. Αν δεν κουνάς, δε ρισκάρεις... δε δημιουργείς.

2008-05-25T11:15:00.011+03:00

Το θέμα είναι ότι τα "πράγματα" όταν έρχονται, έρχονται όλα μαζί.
Το θέμα είναι ότι είσαι εκπαιδευτικός και μετά το Πάσχα τα σχολεία ζουν μια άλλη ζωή. Μια διαφορετική σχολική ζωή και πρέπει να συμβάλλεις, άν όχι να τη δημιουργήσεις εξ' αρχής. Τα τραγούδια, οι χοροί, τα θέατρα, οι αθλητικές ημέρες πρωταγωνιστούν.
Το θέμα είναι πως πρέπει να κατασκευάσεις, να οργανώσεις, να εμψυχώσεις. Υπάρχουν τόσα παράθυρα στον κόσμο...

αρκεί να ανοίξεις ένα για να μπει φως, να έρθουν οι άνθρωποι κι αμέσως σου ανοίγονται άλλα τόσα.

Έπειτα αλλάζει ο καιρός, αλλάζει κι η διάθεση. Σε κάνει..

να θέλεις να βγεις έξω, η ανοιχτή πόρτα σε καλεί. Δεν κάνεις τα καθημερινά, φεύγεις από τη ρουτίνα, σε χάνουν οι φίλοι σου, τους χάνεις κι εσύ. Μπορεί, όμως, να γνωρίσεις και καινούριους.

Το θέμα είναι ότι

άλλες πάλι φορές θέλεις να παρατηρήσεις τους ανθρώπους την ώρα που...

"εμπορεύονται" τα ιερά των άλλων κι εκπίπτουν, την ώρα που...

κάνουν... διάλειμμα από το τάμα, από αυτό που έχουν ορίσει οι ίδιοι ως τάμα, για να ποζάρουν.

Από την άλλη πάλι υπάρχει και η διαφορετική άποψη για τη ζωή από τη δική σου και πρέπει να χτυπήσεις την πόρτα...

να παρατηρήσεις τα χρώματα και να βεβαιωθείς ότι είναι το ίδιο όμορφα και μέσα.

Να δεις τι μπορείς να δοκιμάσεις από αυτά που σου προσφέρουν οι άλλοι...

"απλόχερα" μπροστά στην πόρτα τους, χωρίς ποτέ να ξεχνάς ότι αυτά που σου προσφέρονται ως δώρα, είναι αυτά που πληρώνεις, τελικά, πολύ πολύ ακριβά.
Το θέμα είναι ότι ενώ ο ήλιος ωθεί σε χαβαλέ και τεμπελιά μερίδα δασκάλων και μαθητών, άλλους τους γεμίζει ένταση και πάθος.

Καιρός του σπείρειν και καιρός του θερίζειν, όπως λέει κι ο Σεφέρης μας.

Πολλές φορές βέβαια, θέλεις να επιστρέψεις...

στις παλιές αξίες με διαφορετική κάθε φορά διάθεση, να ξαναψάξεις...

να βάλεις το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων.
Κι επιτέλους είσαι άνθρωπος, έχεις αισθήματα, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα στην μπάντα με μια κίνηση του χεριού... έτσι... από υποχρέωση ή για την υποχρέωση.
Και το κακό είναι ότι αφοσιώνεσαι σε ό,τι κάνεις, παθιάζεσαι, αμάν πια!

Αλλά όλα αυτά νομίζω δείχνουν ότι οι bloggers είναι πρόσωπα πίσω από τις οθόνες, ειδάλλως κάλλιστα θα μπορούσες να συνομιλείς με ένα ρομπότ ή το χειρότερο... να είσαι ο ίδιος ρομπότ.
Αν είσαι blogger, είναι γιατί είσαι πρώτα άνθρωπος.
Το θέμα είναι ότι τα έχεις ανάγκη όλα αυτά κι έχεις ανάγκη και τ' άλλα.

(φωτογραφίες γ. χρηστινίδης)

Επιστροφή

2008-05-02T02:45:00.004+03:00

Επιστροφή στην καθημερινότητα, επανασύνδεση στις πρίζες.

Το ταξίδι στην Κρήτη τελείωσε, όπως τελειώνουν όλα κάποτε. Η κάθοδος στην Κρήτη δεν ήταν η κάθοδος στον Άδη του Οδυσσέα, αν και πολλά μπορείς να πεις ότι έμαθες για την άλλη ζωή.

Σ' αυτή την κάθοδο η άνοδος είχε τον πρώτο λόγο. Ανέβαινες συνεχώς δίχως όριο, δεν πατούσες στη γη και μόνο όταν γεωγραφικά πια ανέβηκες, κάθησες στο χώμα και ένιωσες γήινος.

Στην Κρήτη όλα έχουν άλλη υπόσταση. Αγιοποιούνται, μυρίζουν θυμάρι και πέτρα και γίνονται μπλε και μωβ όπως ο ουρανός της. Φαγητό απίστευτο, ρακί αντί για αίμα, χορός, βλέμματα γεμάτα και... γέλιο.

Ο Σπύρος σε ρώτησε τι κάνει τον άνθρωπο να είναι άνθρωπος. Το γέλιο, Σπύρο, το γέλιο και το χαμόγελο στα πρόσωπα δίνει ταυτότητα στους ανθρώπους. Δεν έχεις γέλιο, δεν έχεις άνθρωπο. Έρχεται μετά η φιλοσοφία για να δώσει στο χαμόγελο αυτό, στο γέλιο... διαστάσεις άλλες, διαστάσεις πέραν των ανθρώπινων.
"Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" αυτό θα μπορούσες ίσως να πεις σαν αντίστιξη στη μελαγχολία που σου αφήνει η τόση χαρά. Η συμπλογκίτισσα Βασιλική έγραψε ένα παιδικό βιβλίο μ' αυτόν τον τίτλο, ένα βιβλίο για παιδιά που... αγνοούν οι μεγάλοι. Το βρήκες κι αυτό στην Κρήτη, όλα τα βρίσκεις στην Κρήτη μα κυρίως το γέλιο.

Ευτυχώς που έχεις ανθρώπους πάνω, στη βόρεια πατρίδα, ανθρώπους σπάνιους που αγαπούν να σου χαμογελούν κι έτσι ξεκόλλησες κι επέστρεψες.
Αν θέλεις να ξανάρθουν αγάπα τα.

Αγάπα κι όλα επιστρέφουν ομορφότερα.

.........................................................................................................

Η Κυριακή του Πάσχα στους Κισσούς, στις πλαγιές του Ψηλορείτη ή αλλιώς... μια ιστορία αγάπης.

Ο φούρνος έχει ανάψει (δηλ. ένα σπασμένο πιθάρι)

φωτιά και κάρβουνα εξέρχονται

το φαγητό εισέρχεται

...και εισέρχεται

κλείνει η πύλη της κολάσεως

και σφραγίζεται με λάσπη

καθόλου αέρας

έτοιμο

στο μεταξύ βαράμε καμπάνες

ή τρώμε από το αντικρυστό που θυμίζει κυκλικό χορό

μετά από ώρες ανοίγει η πύλη του... Παραδείσου πια

το φαγητό είναι έτοιμο

η μεγάλη στιγμή

και στο τέλος "πάμε όλοι μαζί στην παραλία" όπως έλεγε και η αξέχαστη Μελίνα στο "Ποτέ την Κυριακή"

(φωτογραφίες γ.χρηστινίδης)
Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α

Ευχές και φιλιά

2008-04-20T11:42:00.008+03:00

Αγαπητοί μου διαδικτυακοί σύντροφοι,

από Δευτέρα 21/4 μέχρι και Τετάρτη 30/4 θα βρίσκομαι στην πατρίδα-ερωμένη Κρήτη και συγκεκριμένα στις Μοίρες της Μεσαράς.

Ίσως μπαίνω από κάπου να σας βλέπω που και που, αλλά δεν παίρνω και όρκο μιας και θέλω να δω όλα μου τα φιλαράκια εκεί.

Το να δεις ένα φίλο στην Κρήτη δεν είναι κάτι απλό. Σημαίνει ότι από τη στιγμή που το συναντάς δεν μπορείς να φύγεις αν δεν πιεις καφέ, δεν στρώσει τραπέζι στο σπίτι του για να πιεις στην αρχή μια ρακί με αγκινάρες και μετά κρασί σπιτικό και φαγητό μέχρι τελικής πτώσεως. Μετά πίνεις πάλι ρακί με αγκινάρες και κιτρολέμονα με αλάτι και ξύδι για να χωνέψεις και να μπορέσεις να ξαναφάς κι όλα αυτά, βέβαια, ενώ παίζει η λύρα και τραγουδάς "πότε θα κάνει ξαστεριά" και "στ' άστρα θα πω τον πόνο μου". Φεύγοντας ο φίλος σου λέει ότι αυτό δεν ήταν τίποτα και αύριο σε περιμένει για το επίσημο καλωσόρισμα. Μετά σειρά έχουν οι υπόλοιποι φίλοι.

Την Κυριακή του Πάσχα θα βρίσκομαι στη μαγική αυλή στους Κισσούς. Οι Κισσοί είναι ένα χωριό στις πλαγιές του Ψηλορείτη. Την αυλή την λέω μαγική γιατί εκεί συμβαίνουν πράγματα μαγικά και παράξενα. Καταρχήν είναι όλοι χαμογελαστοί από το ξημέρωμα μέχρι τη νύχτα, το κρέας που τρως είναι ψημένο "αντικρυστά" γύρω γύρω από τη φωτιά, γι' αυτό λέγεται "αντικρυστό" και τέτοιο πράγμα δε ξανάφαγες, χορεύεις, τραγουδάς και γελάς κι όταν κατά τις έξι το απόγευμα δεν μπορείς να κουνηθείς, ούτε πια να πάρεις τα πόδια σου και δεν ξέρεις πως να συμμαζέψεις την κοιλιά σου από το πολύ φαγητό, τότε... είναι που ανοίγει ο πιθαρένιος ξυλόφουρνος. Ο φούρνος αυτός είναι στην ουσία ένα σπασμένο πιθάρι, το πρωί τον ανάβεις με ξύλα κι αφού κάψει καλά αφαιρείς τα ξύλα και χώνεις μέσα τα ταψιά με τα φαγητά, κλείνεις το καπάκι με λάσπη για μην παίρνει από πουθενά αέρα και το φαγητό ψήνεται με τη θερμότητα που υπάρχει ήδη αργάαα... αργάαα... γλυκάαα... γλυκάαα... Όταν λοιπόν ανοίξει ο φούρνος στις έξι και ήδη νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις δει τίποτα, γιατί κάθεσαι πάλι και τρως και θέλεις κι άλλο.

Τις νύχτες μη νομίζετε ότι ησυχάζουμε (και μην πάει ο νους σας αλλού), γιατί είναι πολύ πιθανό να έρθουν κάποιοι να σου κάνουν καντάδα και μετά να ακολουθήσει αυτό που περιέγραψα πιο πάνω.

Σας εύχομαι, λοιπόν, να περάσετε καλά, να διασκεδάσετε, να έχετε υγεία, χιούμορ κι ένα πλατύ χαμόγελο (σαν αυτό της Ηλιάνθης) να στολίζει τα πρόσωπά σας.

Όταν με το καλό θα ξαναγυρίσω στην πατρίδα-επίσημη αγαπημένη Θεσσαλονίκη θα τα ξαναπούμε, δηλ. την 1η Μαίου (Ωχ! Πρωτομαγιά θα είναι... χλωμό το βλέπω κι αυτό).

(φωτογραφίες γ.χρηστινίδης)

40 παλικάρια, 40 κύματα και 40 ερωτήσεις

2008-04-12T18:45:00.009+03:00

Μετά από πρόσκληση της roadartist που εγώ αποκαλώ sweetartist γιατί, χωρίς να την έχω δει ποτέ, είμαι σίγουρος πως είναι πολύ γλυκιά, παίζω αυτό το παιχνίδι με τις 40 ερωτήσεις (με σκοπό προφανώς to know us better).

Μετά παραδίδω τη σκυτάλη (εάν θέλουν την παίρνουν, εάν δε θέλουν δεν την παίρνουν) στα φιλαράκια μου microsoult και spyros vlahos .

1) Όνομα: Γιώργος Χρηστινίδης.

2) Γενέθλια: 15 Απριλίου.

3) Ζώδιο: Κριός.

4) Χρώμα μαλλιών: Καστανά.

5) Χρώμα ματιών: Μελιά και σε κόντρα φως λαδιά.

6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ;: Ναι.

7) Είδος μουσικής που ακούς: Ελληνικό έντεχνο, ροκ μπαλάντες, κλασσική και πολλά άλλα.

8) Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι.

9) Ποιος φίλος σου/φίλη σου μένει πιο μακριά;: ο Γιάννης στην Κρήτη.

10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Καφέ και τσιγάρο.

11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.

12) Τι έχεις στον τοίχο σου: Φωτογραφίες, πίνακες, ακουαρέλες, βενετσιάνικες μάσκες.

13) Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου;: Μήπως ξέρω και γω. Χώνω διάφορα από κάτω. (Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν να κοιτάξω κάτω από το κρεβάτι. Τώρα επίσης δεν κοιτάζω για άλλους λόγους.)

14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες;: Θα πήγαινα να δω γιατί έσπασε.

15) Αγαπημένος αριθμός: Δεν έχω, αλλά ας πω το 8.

16) Αγαπημένο όνομα: Αυτό που ακούνε αγαπημένα πρόσωπα.

17) Τα χόμπι σου: Θέατρο, κινηματογράφος, ζωγραφική (εικαστικά γενικώς), συγγραφή, να ενθουσιάζω μερικούς, να τη σπάω σε άλλους.

18) Που θα ήθελες να ήσουν τώρα;: Ντρέπομαι να σας πω.

19) Μια ευχή για το μέλλον: Υγεία και περισσότερο χιούμορ.

20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες;: Στην Αθήνα του Περικλή.

21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Λεφτά, κινητό, κλειδιά.

22) Αγαπημένο λουλούδι: Τριαντάφυλλα (ανεξαρτήτως χρώματος).

23) Αγαπημένη σειρά: Παλιά υπήρχε το "Παρασκήνιο" ή το "Μονόγραμμα".

24) Αγαπημένη ταινία: "Σινεμά Ο Παράδεισος"

25) Αγαπημένο τραγούδι: Είναι πολλά ας πω την "Μπαλάντα του Ούρι" και τον "Κεμάλ".

26) Αγαπημένο βιβλίο: Ε όχι δε θα πω ένα, γιατί είναι πολλά.

27) Αγαπημένο ζώο: Άλογο, σκύλος.

28) Αγαπημένο ρουχο: Άσπρα πουκάμισα.

29) Αγαπημένος καλλιτέχνης: Είναι πολλοί (ευτυχώς).

30) Αγαπημένο χρώμα: Blueblack και χακί.

31) Αγαπημένο φαγητό: Αρνάκι φρικασέ.

32) Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι;: Με κανέναν.

33) Κακή συνήθεια: Καπνίζω.

34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Ενθουσιάζομαι εύκολα.

35) Χαρασκτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Ενθουσιάζομαι εύκολα.

36) Συνηθισμένη ατάκα: Μπράβο ρε γαμώτο, πάμε πάλι.

37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Σκηνοθέτης θεάτρου, σκηνοθέτης κινηματογράφου, ζωγράφος, αρχαιολόγος, ρεπόρτερ/φωτογράφος του National Geografic, βιολιστής, σαξοφωνίστας, φλαουτίστας.

38) Μεγαλύτερος φόβος: Η απώλεια αγαπημένων προσώπων.

39) Η καλύτερη πίτσα: Σιγά μην έχω και αγαπημένη πίτσα.

40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: Άτυχα να ζούνε με ανθρώπους.

Επειδή αυτό το παιχνίδι έχει κάτι από το πνεύμα της παιδικής μας ηλικίας σας χαρίζω μια φωτογραφία που τράβηξα ένα μεσημέρι (όχι στης ακρόπολης τα μέρη) σε μια αυλή της Θεσσαλονίκης το 2004 και έχει κάτι (νομίζω) από την παιδικότητα που χάνουμε.

Χαμόγελο

2008-04-05T15:52:00.008+03:00

- - Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή πολιτεία ζούσε μία όμορφη κοπέλα που την έλεγαν Ηλιάνθη. Την ονόμασαν έτσι επειδή το πρόσωπό της ήταν φωτεινό σαν τον ήλιο και όταν χαμογελούσε όλος ο κόσμος έμοιαζε ν' ανθίζει και να γεμίζει ευωδιές παντού γύρω της. Άλλοι τη φώναζαν "Ηλιάνθη" κι άλλοι χαιδευτικά " Ήλιε μου". Η Ηλιάνθη ήταν πολύ όμορφη, με μακριά μαύρα μαλλιά και κάτασπρο δέρμα, μα αυτό που την έκανε να φαίνεται η ομορφότερη του κόσμου ήταν η καλοσύνη της και το χαμόγελό της. Ποτέ κανείς δεν την είχε δει κατσουφιασμένη, ποτέ κανείς δεν έτυχε να τη συναντήσει στο δρόμο και να μην του πει καλημέρα μ' ένα πλατύ γλυκό χαμόγελο. Ξέρω κάποιους που επεδίωκαν να βρεθούν στο δρόμο της για να γεμίσει η ψυχή τους με τη γλύκα αυτή που είχε το χαμόγελό της. Μάλιστα πολλοί ισχυρίζονταν ότι ακόμα και μέρες που είχε συννεφιά και ο ουρανός ήταν βαρύς, μόλις εμφανίζοταν η Ηλιάνθη τα σύννεφα έφευγαν μακριά κι ο ουρανός γινόταν λαμπερός και χαρούμενος. Όλος ο κόσμος αναρωτιόταν πού οφειλόταν τόση γλύκα στο χαμόγελό της. Δοκίμαζαν να φάνε γλυκά και να χαμογελάσουν μα το θέαμα ήταν πολύ αστείο γιατί κολλούσαν στα δόντια τους διάφορα κομματάκια και περισσότερο γελούσαν οι άλλοι που τους έβλεπαν παρά οι ίδιοι. Άλλοι πάλι έτρωγαν ζάχαρη, αλλά σε λίγο καιρό καθόλου δεν χαμογελούσαν γιατί είχαν χάσει όλα τους τα δόντια και τέλος κάποιοι που το είχαν ρίξει στο μέλι κι ενώ χαμογελούσαν φαρδιά πλατιά ξαφνικά εμφανίστηκε ένα σμήνος μελισσών που τρύπωσε στο στόμα τους κι έτσι αναγκάστηκαν να τρέξουν να βουτήξουν στο μεγάλο συντριβάνι της πλατείας για να γλιτώσουν κάνοντας να ξεκαρδιστούν στα γέλια όλα τα μικρά παιδιά που έπαιζαν τριγύρω εκείνη την ώρα. -

Το μυστικό της Ηλιάνθης ήταν οι σκέψεις της. Επειδή ήταν πολύ καλή είχε πάντα μια καλή σκέψη για όλους και για τον καθένα χώρια. Ακόμα κι όταν ήταν μόνη της έκανε μόνο ωραίες σκέψεις, οι σκέψεις έφερναν στο στόμα της τις λέξεις, οι λέξεις τις προτάσεις κι οι προτάσεις το τραγούδι. Όταν το τραγούδι έφθανε στα χείλη της τότε αυτά άνοιγαν και σχημάτιζαν το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου, ενώ το πρόσωπό της έλαμπε σαν τον ήλιο.

- Και όλα ήταν καλά για την πανέμορφη την Ηλιάνθη, εκτός από ένα. Υπήρχε ένα παράπονο που έκρυβε βαθιά μες στην ψυχή της και δεν την άφηνε να χαρεί ολότελα τις όμορφες σκέψεις της. Αυτό που τη βασάνιζε ήταν ότι δεν μπορούσε να γράψει. Αν ήξερε γράμματα; Και βέβαια ήξερε και μάλιστα πολύ καλά. Της άρεσε το διάβασμα γιατί εκεί έβρισκε κι άλλες όμορφες σκέψεις, της άρεζε να κάνει όνειρα και να τα ντύνει με τα πιο ωραία χρώματα, ακόμη της άρεζε να φτιάχνει φανταστικούς διαλόγους με φανταστικούς ήρωες, οι οποίοι ήταν έτοιμοι ΄ν' αλλάξουν τον κόσμο, αλλά μόλις έπιανε το μολύβι στο χέρι της, τότε όλα χάνονταν. Οι όμορφες σκέψεις της αρνούνταν να ξαπλώσουν στο χαρτί, οι λέξεις έμοιαζαν με χάρτινα καραβάκια που βράχηκαν και χάλασε το σχήμα τους. Όσες φορές προσπάθησε να γράψει το αποτέλεσμα της φαίνοταν τόσο άχαρο που λίγο έλειπε να βάζει τα κλάματα, μα την τελευταία στιγμή μια όμορφη σκέψη και νάτο πάλι το χαμόγελο του Ήλιου ν' ανθίζει στα χείλη της. Ήταν ένα πρόβλημα, που προσπαθούσε να μην το σκέφτεται για να μην της χαλάει τη διάθεση, βαθιά μέσα της, όμως, την πονούσε κι ένα μικρό, να, τόσο δα μικρό ψιχαλάκι ζήλειας πάντα υπήρχε γι' αυτούς που μπορούσαν να γράφουν ωραία και οι άλλοι να τους διαβάζουν και να μαγεύονται. Ώσπου...

Πάντα υπάρχει ένα "ώσπου" σε όλα τα καλά παραμύθια, έτσι και δω συνέβαιναν όλα αυτά ώσπου έγινε κάτι και άλλαξε τη ζωή της. Ένα βράδυ αφού φόρεσε τις χρωματιστές πυτζάμες που της άρεζε να φοράει, διάβασε το βιβλίο που της άρεζε να διαβάζει και χωρίς προσπάθεια έκανε τις όμορφες σκέψεις που της άρεζε να κάνει πριν κοιμηθεί, ήρθε ο ύπνος και γλυκά την πήρε και την πήγε στο μέρος που δεν έχει άλλο χώρο παρά μόνο για όνειρα. Ονειρεύτηκε ότι ήταν η ίδια μία σκέψη, μια όμορφη σκέψη που αφηνόταν στ' αεράκι και πήγαινε πότε εδώ και πότε εκεί. Πότε ξάπλωνε σε καταπράσινα λιβάδια ανάμεσα στα λουλούδια με τα ζουζούνια να της γαργαλούν τις πατούσες, πότε την έπαιρνε τ' αεράκι και την πήγαινε στα κύματα που την περίμεναν οι γλάροι για να κάνουν το παιχνίδι τους, πότε πήγαινε στα σπίτια των ανθρώπων που είχαν προβλήματα και τους έκανε με το τίποτα να χαμογελούν και πότε πήγαινε στα μέρη που συχνάζουν οι νέοι και τότε εκείνοι σηκώνονταν να την υποδεχτούν, χόρευαν μαζί της, την έκαναν τραγούδι κι ετοιμάζονταν να κατακτήσουν τον κόσμο. Τότε ήταν που εμφανίστηκε ένας ξένος. Από πού; Μα από το πουθενά, όπως όλοι οι ξένοι και της είπε: "Ήλιε μου για φαντάσου να σου απαγορέψει κάποιος να πετάξεις ως τη θάλασσα, να σου απαγορέψει επίσης να ξαπλώσεις στο χορτάρι, θα μπορούσες μετά να χορέψεις με τους νέους;" Ξαφνιάστηκε η Ηλιάνθη και σκέφτηκε πως δε θα μπορούσε να ζήσει έτσι. Ο ξένος συνέχισε: "Φαντάσου γλυκέ μου Ήλιε να ήταν κι άλλη σκέψη μαζί σου και κάθε φορά να σε τραβά να φύγετε για κάπου αλλού, αφήνοντας αυτό που δε χόρτασες, αφήνοντας αυτό που δεν έζησες, θα μπορούσες να χαρείς έτσι;"

Η Ηλιάνθη τρόμαξε με τις εικόνες αυτές, κούνησε τα χέρια να τις διώξει, ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο κι αμέσως άνοιξε τα μάτια. Στο δωμάτιό της όλα ήταν σκοτεινά, η σκέψη, όμως, της αυγής που σε λίγο θα ξεπρόβαλε την έκανε να χαμογελάσει. Άπλωσε το χέρι της κι έπιασε ένα τετράδιο κι ένα μολυβάκι. Δειλά δειλά έγραψε:

Σε λίγο βγαίνει η αυγή...

Σταμάτησε, δεν είχε άλλο να γράψει, άφησε το μολύβι και τότε... τη σκέψη στο χαρτί τη σήκωσε τ' αεράκι και την πήγε αλλού, αυτή απλά έγραψε

ακούω τα πουλιά στα δέντρα...

έκλεισε τα μάτια και δεν έδιωξε τη σκέψη που μόλις πήρε ετούτη τη μορφή:

ο κόσμος ξυπνάει...

της άρεζε πάντα να βλέπει τον κόσμο να ξυπνάει και ν' αλλάζει και τότε...

και είναι μαγικό να ζεις αυτή την αλλαγή.

Έβγαλε τις πολύχρωμες πυτζάμες, κίνησε να πάει να πλύνει το πρόσωπό της, μα άλλαξε γνώμη, γύρισε πίσω, ανέβηκε όρθια επάνω στο κρεβάτι και γυμνή όπως ήταν διάβασε:

Σε λίγο βγαίνει η αυγή

ακούω τα πουλιά στα δέντρα

ο κόσμος ξυπνάει

και είναι μαγικό να ζεις αυτή την αλλαγή.

Χαμογέλασε με τόσο γλυκό χαμόγελο που έκανε τον κόσμο να ξυπνήσει νωρίτερα εκείνο το ξημέρωμα και πολλοί προλάβαν κιόλας να δουν την αλλαγή και ήταν μαγικό αυτό.

(φωτογραφίες: γ.χρηστινίδης Σύρος/Σάμος)

Δυστυχώς δεν είναι ψέμα...

2008-04-01T01:22:00.026+03:00

Ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα της amelie να κάνουμε την πρωταπριλιά αναρτήσεις για το περιβάλλον, δίνω μερικά στοιχεία που μας αφορούν και δυστυχώς δεν είναι ψέμα .............................. (κάποια στιγμή τα ψάρεψα από την "Ελευθεροτυπία") .............................. 1000 χρόνια, το λιγότερο, εκτιμάται ότι χρειάζεται μια πλαστική σακούλα για να αποσυντεθεί ______________________ 1460 πλαστικές σακούλες χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στην Αμερική από μια οικογένεια 4 ανθρώπων_____________________ 12.000.000 βαρέλια πετρελαίου απαιτούνται για να κατασκευαστούν οι πλαστικές σακούλες που χρησιμοποιούν κάθε χρόνο οι Αμερικανοί_____________________________________ 500.000.000.000 (δις είναι) πλαστικές σακούλες υπολογίζεται ότι πωλούνται (στους εμπόρους λιανικής πώλησης) κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο______________________________ 0,15 ευρώ φόρο επέβαλε η κυβέρνηση της Ιρλανδίας σε κάθε πλαστική σακούλα που πωλείται___________________________

(φωτο γ.χρηστινίδης, Ασπροβάλτα/Θεσσαλονίκη)

Σβήστε με...

2008-03-29T19:16:00.001+02:00

Και ΝΑΙ και ΟΧΙ

2008-03-28T02:07:00.008+02:00

-- ΗΡΘΕ Η ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ. ΤΙ ΩΡΑΙΑ! ΤΙ ΚΑΛΑ! ΒΓΕΙΤΕ, ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ, ΤΡΕΞΤΕ, ΠΑΙΞΤΕ. ΗΡΘΕ Η ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΖΗΤΩ!!! ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ, ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ, ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ...

Σήμερα

2008-03-21T15:55:00.008+02:00

Σήμερα, την πρώτη μέρα της Άνοιξης, την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού, την Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας και την Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθέατρου σκανάρισα μια φωτογραφία από την τελευταία σελίδα της σημερινής "Ελευθεροτυπίας" και σας την αφιερώνω.

Φωτογράφος: Βίκυ Κοτρίκλα

Τόπος: Αθήνα, διασταύρωση Φερών & Αριστοτέλους (δίπλα στο Κ.Ε.Π.)

Κάτι λάθος έκανα...

2008-03-17T02:33:00.002+02:00

Αυτή η ανάρτηση έγινε γιατί στην προηγούμενη δεν μου εμφανίζει σχόλια. Κάποια βλακεία θα έκανα πάλι.

New York, New York

2008-03-16T22:23:00.023+02:00

Κάποια στιγμή της πολυτάραχης ζωής μου έπρεπε να μεταβώ στη Νέα Υόρκη για ένα σοβαρό ζήτημα. Πήγα κουβαλώντας μαζί μου τις προκαταλήψεις μου και τα αντιαμερικανικά μου αισθήματα ως γνήσιος Έλλην. Όταν επέστρεψα είχα ακόμη τις αντιρρήσεις μου σχετικά με την αμερικανική πολιτική ανά τον κόσμο, πλην όμως αναθεώρησα κάποια πράγματα όσον αφορά στους ανθρώπους. Ιδού μερικά προσωπικά συμπεράσματα χρήσιμα προς συζήτηση:

ο μέσος αμερικάνος δεν ξέρει τι του γίνεται από πολιτική
ασχολούνται παραπάνω από όσο πρέπει με τον κήπο τους
δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στον κόσμo
ελάχιστοι ξέρουν που βρίσκεται η Ελλάδα, αν και γνωρίζουν τον Παρθενώνα
τόσους χοντρούς μαζεμένους πρώτη φορά έβλεπα
ο αμερικάνος της Νέας Υόρκης δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αμερικάνο άλλης πολιτείας (π.χ. του Τέξας)
στους δρόμους της Νέας Υόρκης συναντάς ανθρώπους από όλες τις φυλές της γης, οι οποίοι όμως ζουν αρμονικότατα
από όποιον ζήτησα βοήθεια στο δρόμο τη βρήκα με το παραπάνω
οι νεουορκέζοι είναι ευγενικοί και φιλόξενοι
σε καμιά περίπτωση, σε καμία από τις δύο πολιτείες που επισκέφθηκα (Νέα Υόρκη και Νιου Τζέρσευ) δεν αισθάνθηκα ανασφαλής ή ανεπιθύμητος
βρίσκεις περισσότερη ανθρωπιά απ' όση περίμενες
ο μέσος αμερικάνος δεν έχει σωστή πληροφόρηση για πολλά ζητήματα
η Νέα Υόρκη πραγματικά δεν κοιμάται ποτέ, βρίσκεις ανοικτά μαγαζιά και ό,τιδήποτε θελήσεις οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας ή της νύχτας

Επειδή το κάπνισμα απαγορεύεται δια ροπάλου στα καφέ και τα εστιατόρια, εκτός από μερικά ελάχιστα μαγαζιά που έχουν ειδική άδεια (η οποία όμως κοστίζει πολύ), ξεκίνησα από την 18η λεωφόρο να βρω ένα μαγαζί να πιω έναν καφέ και να καπνίσω και τέσσερα τσιγαράκια με την ησυχία μου. Έφτασα αποκαμωμένος μετά από δύο ώρες στο Σέντραλ Παρκ (65η, αν θυμάμαι καλά, λεωφόρο) και δεν βρήκα τίποτα. Αποκαρδιωμένος πήρα το δρόμο της επιστροφής από ένα παράλληλο δρόμο μπας και βρω τίποτα (άλλες δύο ώρες) και τελικά βρήκα ένα ωραιότατο μαγαζί όπου μπορούσα να καπνίσω, μόλις πέντε λεπτά από το σημείο που είχα ξεκινήσει. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού ήταν ένας Τούρκος ο οποίος μόλις έμαθε ότι ήμουν Έλληνας έκανε σα να βρήκε το χαμένο αδερφό του. Με περιποιήθηκε (θα πρέπει να είχα πολύ δυσάρεστη όψη) και συζητήσαμε για καμία ώρα περίπου για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.

Το άγαλμα της Ελευθερίας είναι εμπνευσμένο από το άγαλμα της Αθηνάς που υπήρχε στην Ακρόπολη των Αθηνών.

Ένα ενδιαφέρον σημείο της επίσκεψής μου στο Αμέρικα ήταν και οι δίδυμοι πύργοι, τους οποίους επισκέφθηκα λίγους μήνες πριν την πτώση τους, γι' αυτό και οι φωτογραφίες που ακολουθούν, καθώς και μερικές εκατοντάδες ακόμα που δεν μπορώ να αναρτήσω λόγω χώρου έχουν, ας πούμε, κάποια συλλεκτική αξία. Όσες φωτογραφίες φαίνεται να τραβήχτηκαν από ψηλά είναι μέσα από τους δίδυμους και συγκεκριμένα από τον 105 όροφο.

Το Manhattan από το Ellis Island, το νησάκι που δέχοταν τους μετανάστες πριν τους δεχτεί ο Νέος Κόσμος Από τα χιλιάδες πορτραίτα ανθρώπων που έψαχναν για μια καλύτερη ζωή. Στο Broadway... Μια από τις πολλές γέφυρες που συνδέουν το Manhattan ... Στο Central Park συμβιώνουν πολλοί και διάφοροι... Το άγαλμα της Ελευθερίας πίσω από τα κάγκελα. Ο Debor ο σκίουρος από το New Jersey. ..................................φωτογραφίες γ. χρηστινίδης........................ 29 Μαρτίου ώρα 8:00 με 9:00 το βράδυ σβήνουμε τα φώτα. Είναι η ώρα της γης. Λεπτομέρειες στο blog της flora και στην ανάρτησή της "Earth Hour"

Σκέψεις Ανοιξιάτικες...

2008-03-08T03:44:00.020+02:00

Είναι ξημερώματα Σαββάτου πια και κάθεσαι νυσταγμένος να ετοιμάσεις μια τελευταία ανάρτηση. Γύρισες από βόλτα, το κεφάλι σου γυρίζει απ΄το ποτό και συ εκεί να επιμένεις στο κείμενο. Να αραδιάσεις τις λέξεις στην οθόνη μπροστά σου, να έχουν κάτι να πουν, να αρέσουν, να μείνουν στο πόδι σου για τις τρεις μέρες που θα λείπεις μέχρι το βράδυ της Καθαρής Δευτέρας, να αφήσεις κάτι πίσω σου. Γιατί όλα αυτά; Για ποιο λόγο; Κάποιοι θα τις διαβάσουν και θα σχολιάσουν, συνήθως ευγενικά, με μια καλή κουβέντα, διακριτικά, κάποιοι θα το κάνουν με χιούμορ, άλλοι θα προσπεράσουν αδιάφορα χωρίς να αφήσουν ίχνη, κάποιοι αισθάνονται μια παράξενης υφής ανεξιχνίαστη υποχρέωση να σχολιάσουν. Σε κάποια ομάδα από αυτές ανήκεις κι εσύ όταν επισκέπτεσαι τους άλλους κι αναρωτιέσαι: γιατί;

Σε δυο τρεις μέρες όλα θα έχουν ξεχαστεί, νέα κείμενα θα πάρουν τη θέση που τους αξίζει, νέα σχόλια θα γεννηθούν από απομακρυσμένα πληκτρολόγια, πολλά ενδιαφέροντα, μερικά άλλα ανούσια κι ένας νέος κύκλος περιπάτου θα ξεκινήσει στις γειτονιές του κόσμου, στα παράθυρα που μοιάζουν με οθόνες.

Τα ποιήματα του Καβάφη δεν εκδίδονται πια. Δεν γίνονται νέες εκδόσεις ούτε ακόμη και για το Σεφέρη. Τα παλιά είναι αρκετά. Δεν τα ζητάει πια ο κόσμος, δεν τα θέλει άλλο ο κόσμος, ξεχνιούνται σιγά σιγά, χάνονται στη λήθη. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν ήδη χαθεί για πάντα. Ποιος γνωρίζει τον Αλέξανδρο Μπάρα; Ποιος τον Πέτρο Ωρολογά; Τον Πεντζίκη τον θυμάται κανείς; Πόσοι ακόμα ζητάνε να διαβάσουν Σκαρίμπα; Άνθρωποι με ιδέες, με όνειρα, με ταλέντο στο γράψιμο, άνθρωποι που μεσουράνησαν στον καιρό τους, άνθρωποι...

Η γη συνεχίζει να γυρίζει, εναλλάσονται οι εποχές και καθεμιά φέρνει τα δικά της. Νά 'ναι αυτό που μένει τελικά; Η Άνοιξη, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρο, ο Χειμώνας! Με τις εποχές έρχονται και φεύγουν και οι άνθρωποι; Θα έρθουν νέοι, που αγνοώντας τους παλιούς θα δημιουργήσουν τα δικά τους; Θα φύγουν κι αυτοί, θα γίνουν σκόνη στο χωνευτήρι του χρόνου, ούτε καν της ιστορίας. Κι έπειτα; Κάποια στιγμή κι αυτό θα πάψει, δε θα γυρίζει άλλο η γη, δε θα υπάρχουν ούτε εποχές, δε θα υπάρχει ούτε κάποιος νους για να έχει μια τελευταία ελπίδα η ανάμνηση.

Ανάρτησε λοιπόν φωτογραφίες της Άνοιξης, δείξε Καλοκαίρι, μη θυμίζεις στους ανθρώπους αυτό που ήταν, αυτό που είναι, αυτό που θα γίνουν. Πες τους: "Εσύ θα γίνεις διαφορετικός", "κοίτα την Άνοιξη", "κοίτα πως γεννιέται κάτι, πως φουντώνει, πως έχει όρεξη για ζωή", θύμισέ τους την παιδική τους ηλικία, κάνε τους να σκιρτήσουν, γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο για να κάνεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο καλύτερο.

φωτογραφίες γ.χρηστινίδης

(όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη Νότια Κρήτη)

Επιστροφή το βραδάκι της Καθαρής Δευτέρας. Καλά να περάσετε!

Φαλτσάροντας...

2008-03-05T01:23:00.014+02:00

Αυτές τις μέρες μού 'ρχεται να τραγουδήσω: "...ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιάαα...". Όλες οι blog-o-γειτονιές άνθισαν. Φωτογραφίες με λουλούδια και λουλουδάκια (και βέβαια είναι όμορφα) πλημμύρισαν το blog-o-τοπίο. Αυτό μου αρέσει πολύ, αλλά από την άλλη πάλι, αναδύεται ο άλλος μου εαυτός - που όλο τον καταπιέζω να μην εμφανίζεται και με προδίδει και μου χαλάει τη βιτρίνα που πασχίζω να φτιάξω στην blog-o-πιάτσα - και μου λέει: "εσύ πήγαινε κόντρα". Σχεδόν πάντα νικάει κι έτσι υπό την ομηρεία του πια "αναγκάζομαι" σήμερα να αναρτήσω φωτογραφίες με θέματα φθινοπωρινά και χειμωνιάτικα.

Σε αυτό το σημείο να σας εξομολογηθώ ότι αυτός (ο άλλος μου εαυτός ντε) ήθελε να βγω στην blog-o-σφαιρα με τον κωδικό "spasiklas", αλλά τελικά πάτησε πόδι ο άλλος ανακράζοντας: "Όχι! Όχι με ψευδώνυμο! Επωνύμως, βεβαίως βεβαίως! Επωνύμως πρέπει να γίνεται το σπάσιμο!"

Άλλωστε ποτέ μην ξεχνάτε πως μας αρέσουν η Άνοιξη και το Καλοκαίρι, επειδή ακριβώς υπάρχουν το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας.

(φωτογραφίες γ.χρηστινίδης)

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα

2008-02-28T23:27:00.010+02:00

"Μαζί σαπίζουμε, Νύμφη του Θερμαικού. Είσαι Νύμφη και είμαι Νυμφίος. Και είσαι η γενέτειρά μου. Εσύ, βέβαια, κάποτε θα ξανανιώσεις, όταν όλα αυτά τα μπετά ξαναγίνουνε, έτσι ή αλλιώς, χώματα. Και στον καιρό της νέας δόξας σου, της νέας αναγέννησής σου, αν είσαι η μάνα, η ανά, η μάικω και η μάντρε, εμάς Μπαγιάτιδες και Γιουνάνιδες, Αποικιστές και Αποίκους, που όμως φέρνουμε τις ουλές και τα σφραγίσματά σου, μη μας πατικώσεις μες στην ανωνυμία και τη λησμονιά, όπως τόσο καλά ξέρεις, αλλά να μας ξαναθυμηθείς, να μας πεις υιούς σου και να μας εξυψώσεις."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, Το δικό μας αίμα

(φωτογραφίες γ.χρηστινίδης)

...τη γενέθλια πόλη μου αφήνω ακόμα μια φορά, όχι για βόλτα ή αναψυχή, αλλά "διά σοβαρή οικογενειακήν μου υπόθεσιν". Θα είμαι στην Αθήνα με τον ωραίο αττικό ουρανό και το καλύτερο κλίμα της γης, την πόλη που σου αρκούν λίγες ώρες ύπνου για να ξεκουραστείς. Για όσους λείψω λυπάμαι, για όσους δε λείψω πάλι λυπάμαι. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, μέχρι το βραδάκι της Κυριακής σας παραπέμπω στον τίτλο αυτής της ανάρτησης.

Οι παντούφλες και η συμβολή τους στην ενημέρωση

2008-02-26T19:37:00.005+02:00

Οι εφημερίδες έχουν γίνει πλέον σούπερ μάρκετ, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Μερικοί χαίρονται και καγχάζουν για την υψηλή κυκλοφορία των εντύπων τους μόνο που δεν τολμούν να βγουν χωρίς το "δωράκι" τους. Την πρώτη φορά που είχε συμβεί αυτό, το είχε ξεκινήσει, αν θυμάμαι, καλά μια μεγάλη απογευματινή εφημερίδα με ένα λεξικό, είχε ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων από τους λοιπούς εκδότες για αθέμιτο ανταγωνισμό και αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Η εφημερίδα αμύνθηκε λέγοντας ότι το βιβλίο συμβάλλει στη γνώση και συμπληρώνει την πληροφόρηση του αναγνώστη. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ'αυλάκι και η γνώση και ενημέρωση των αναγνωστών εκτοξεύτηκαν σε πολύ υψηλά επίπεδα βοηθούμενες από ντιβανοσκεπάσματα, μαχαιροπήρουνα, μαξιλάρια και βεβαίως μαξιλαροθήκες, dvd, cd, σκουφιά, γάντια, παπλώματα κ.ά. Μιας και από πολύ μικρός ήμουν εφημεριδοφάγος, έχω πολύ καλές σχέσεις με πολλούς εφημεριδοπώλες και πράκτορες τύπου ανά την επικράτεια. Το Σάββατο που μας πέρασε πήγα όπως πάντα για τις εφημερίδες μου και κάθησα να πιω κι έναν καφέ με το εφημεριδοπώλη, όταν εμφανίστηκε μία γιαγιά με ένα ζευγάρι παντόφλες στα χέρια, τις οποίες τις είχε πάρει την προηγούμενη ως δώρο μαζί με κάποιο τηλεοπτικό (ή γυναικείο, δε θυμάμαι) περιοδικό. Σας παραθέτω αυτούσιο το διάλογο που ακολούθησε: ΓΙΑΓΙΑ: Παιδί μ' δε μου καν' ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΗΣ: Τι είπες γιαγιά; Γ: Δε μου κάν' σου λέω. Ε: Τι δε σου κάνει γιαγιά; Γ: Οι παντούφλες δε μου κάν', είναι μικρές. Ε: Και γιατί γιαγιά δεν έπαιρνες άλλο νούμερο; Γ: Δεν βλέπω καλά παιδάκι μου, νόμιζα ήταν οι δικές μου. Ε: Και γω τι να σου κάνω τώρα γιαγιά; Γ: Να μου τσ' αλλάξεις τι να κάνεις; Ε: Γιαγιά δεν μπορώ να στις αλλάξω κι ούτε έχω άλλες... Γ: Μη μου κάν'ς τώρα τέτοια, τι δεν έχεις; Ε: Δεν έχω άλλες παντόφλες, τελείωσαν. Γ: Μη με λες τελείωσαν, τι μαγαζάτορας είσαι; Ε: Γιαγιά δεν πουλάω παντόφλες... Γ: Βρε μη με λες εμένα δε πουλάς, από σένα τις πήρα. Ε: Από μένα τις πήρες, αλλά δεν τις πουλάω εγώ, το περιοδικό... Γ: Βρε το περιοδικό μια χαρά είν' οι παντόφλες είναι μικρές. Ε: Το περιοδικό τις πουλάει, όχι εγώ. Εγώ... Γ: Εσύ, εσύ, ωραίος έμπορος είσ' εσύ. Ε: Γιαγιά άσε με ήσυχο γιατί έχω και δουλειά. Γ: Να μ' αλλάξεις τις παντούφλες. Ε: Να πας στο περιοδικό να στις αλλάξουν. Γ: Μωρέ θα πάω, στην αστυνομία θα πάω, θα δεις εσύ... (φεύγει μουρμουρίζοντας), φωτιά θα πέσ' να μας κάψει. Ε ρε και να ζούσ' ο Χαρίλαος (προφανώς ο άντρας της), τότε να σε δω εγώ μου τσ' αλλάζ' ή δε μου τσ' αλλάζ'...

Το ύφος είναι το ήθος

2008-02-25T00:12:00.004+02:00

Δεν μπορεί να είσαι άλλο από αυτό που δείχνεις. Δεν μπορούν οι πράξεις σου ή οι συμπεριφορές σου να είναι κάπως κι εσύ να διατείνεσαι πως είσαι κάπως αλλιώς. Η φόρμα και το στυλ υπαγορεύονται πάντα από το περιεχόμενο.

Άνθρωποι και ανθρωπάκια παρελαύνουν καθημερινά μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης και σε κοιτάζουν με αλαζονεία, με υπεροψία, ενώ θέλουν να δείξουν πως είναι σεμνοί και προσγειωμένοι. Έτοιμοι να λιανίσουν τους αντιπάλους τους, κοιτώντας τους ειρωνικά, με σοφιστικέ μειδιάματα, χειρονομώντας απαξιωτικά. Τίποτα μην πέσει κάτω, καμιά λέξη να μην πάει χαμένη, θίγονται κι επαναστατούν σε τυχόν ενάντια λόγια στα δικά τους. Όλα για το θεαθήναι, για τη βιτρίνα. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, t.v.περσόνες, παρουσιαστές, ιερείς ο καθένας και το ύφος του. Δεν είναι βέβαια αυτοί έτσι, απλώς εκείνη τη στιγμή νευρίασαν ή φοβήθηκαν ή έπρεπε να δώσουν ένα μάθημα στους άλλους ή εν πάσει περιπτώσει έτσι έπρεπε να κάνουν. Οι πολιτικοί που λένε ψέματα δεν είναι καθόλου ψεύτες, οι δημοσιογράφοι που κάνουν συμφωνίες απλώς αναγκάσθηκαν, οι παρουσιαστές που εκτροχιάζονται στα χωρίς επιστροφή λιβάδια της γελοιότητας είναι γιατί έτσι τους θέλει ο κόσμος (;). Κι όλοι μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε ηδονίζονται ν'ακούν τη φωνή τους. Δεν ακούν κανέναν άλλον, δεν αφήνουν να μιλήσει κανένας άλλος, αλλά δεν είναι έτσι αυτοί. Προς θεού, αυτοί κατανοούν τους συνομιλητές τους, είναι ευπροσήγοροι, είναι φιλικοί και προπάντων είναι δημοκρατικοί. Ο ιερέας που παίζει ξύλο ή καίει βιβλία είναι γεμάτος αγάπη κατά βάθος. Μη σας ξεγελάει το ύφος του.

Δεν υπάρχει πια αξιοπρέπεια, μόνο η παραχώρηση. Παραχώρηση στην παραχώρηση βάλε λίγο νερό στο κρασί σου και στο τέλος θα πίνεις μόνο νερό. Μα δείτε τους το ύφος τους είναι το ήθος τους.

Blogότσαρκα - Οι πρώτες εντυπώσεις

2008-02-23T23:26:00.010+02:00

Όπως κάθε νέος blogger που σέβεται τον εαυτό του έτσι κι εγώ ξεκίνησα δειλά δειλά για την πρώτη μου βόλτα στα blogs του κόσμου. Στην πρώτη σου βόλτα είσαι διστακτικός, ντρέπεσαι και φοβάσαι. Λες: Να χτυπήσω; Θα μου μιλήσουν; Κι αν με αποπάρουν; Τέλος πάντων κάποια στιγμή χτυπάς μια πόρτα, αρθρώνεις δυο κουβέντες και περιμένεις να δεις τι θα συμβεί. Δε συμβαίνει τίποτα. Χτυπάς μια άλλη πόρτα και μετά κι άλλη κι άλλη και στο μεταξύ σου έχει φύγει ο αρχικός φόβος. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που επισκέφθηκα μια δημόσια υπηρεσία κάπου στη Θεσσαλονίκη. Υπήρχε μια πόρτα κλειστή που έγραφε με μεγάλα, βιαστικά και άθλια γράμματα Δ.Ε.Υ.Α.Μ. Νόμιζα ότι από πίσω υπήρχε ένα γραφείο κι ένας υπάλληλος που θα έλεγε εμπρός ή περάστε ή ναι. Τίποτα δεν ακούστηκε, χτύπησα πιο δυνατά και πάλι δεν άκουσα λέξη οπότε άνοιξα διστακτικά την πόρτα και αντίκρυσα μια πολύ μεγαλύτερη αίθουσα από αυτή που φανταζόμουν, όχι ένα, αλλά τουλάχιστον εφτά γραφεία και αρκετό κόσμο που περίμενε για να τακτοποιήσει δουλειές σαν και τη δική μου υποθέτω. Ποιος θα βρεθεί να πει εμπρός και περάστε ανάμεσα σ'αυτό το μίζερο ανθρώπινο συνονθύλευμα . Ποιος θα ήταν τόσο ευγενικός; Την επόμενη φορά που επισκέφθηκα την ίδια υπηρεσία άνοιξα την πόρτα χωρίς να χρονοτριβήσω και χωρίς "περιττές" ενέργειες.

Κάπως έτσι ήταν και με τις πρώτες blogοεπισκέψεις μου. Άλλοι ήταν αδιάφοροι, άλλοι τελείως άφαντοι και μερικοί μουγκοί. Επέμενα και στάθηκα τυχερός γιατί ανακάλυψα ευγενικούς ανθρώπους που είπαν περάστε κύριε, τι θα πάρετε ή μάλλον κοιτάξτε τι έχουμε και πάρετε ό,τι θέλετε. Αυτές τις πόρτες ποτέ δε θα ανοίξω με αγένεια, θα κτυπώ κι υπομονετικά θα περιμένω.

Μια άλλη διαπίστωση -την οποία, βέβαια, φανταζόμουν από πριν την ύπαρξη της- ήταν ότι υπάρχουν blogογειτονιές με ωραίες βιτρίνες κι από μέσα αέρα κοπανιστό, άλλες με βιτρίνα και εσωτερικό αρίστης ποιότητας, άλλες χωρίς πολλά πολλά στη βιτρίνα, αλλά με πλούσιο εσωτερικό κόσμο κι άλλες που η βιτρίνα τους ήταν όπως το μέσα τους το απόλυτο μηδέν -0- Πώς θα μάθεις από που να πας να ψωνίσεις; Πώς θα δεις αν πίσω από την υπέροχη, χρωματιστή blogοσελίδα υπάρχει σκεπτόμενος άνθρωπος κι όχι κάποιο βλαχαδερό που μαιμουδίζει ή κάποιος απλώς πονηρός που αφήνεται να παρασυρθεί από τα ρεύματα της εποχής, φορώντας το μοντέρνο και στυλάτο προσωπείο του; Ψάξε. Τι άλλο;

Η βόλτα μου συνεχίζεται και μερικές φορές ζω ευχάριστες εκπλήξεις. Υπάρχει πολύς πλούτος ανακατεμένος, όμως, με στολιδάκια που απλώς λάμπουν. Θα προσπαθήσω να μαζέψω μερικά "ακριβά" κοσμήματα να τα φορώ, να καμαρώνω και να χαίρομαι. Θα χαρίσω κι εγώ με τη σειρά μου ό,τι μπορώ σ'αυτούς που το αξίζουν ή το έχουν ανάγκη, το μόνο που δε θα κάνω είναι τούτο:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την ,

γυρίζοντας συχνά κ'εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

ΚΑΒΑΦΗΣ 1913

Είπα κι εγώ...

2008-02-20T23:36:00.007+02:00

Είπα να εμφανιστώ κι εγώ "σ'αυτά τα ψηφιακά πράγματα" και να λέω τη γνώμη μου επί παντός επιστητού. Θα προσπαθήσω να γίνω συμπαθής στους περισσότερους και σε μερικούς άλλους θα τη σπάω μέχρι θανάτου. Θα σχολιάζω τα ανθρώπινα γιατί είμαι σίγουρος πως η ανθρωπότητα και ο παγκόσμιος πολιτισμός με χρειάζονται και δεν μπορούν χωρίς εμέ. Επίσης θα γράφω διάφορα έξυπνα - έως πολύ έξυπνα - και πνευματώδη (γιατί φυσικά τέτοιος άνθρωπος είμαι) και γενικώς θα έχω άποψη για όλα. Όλοι έχουν, γιατί όχι κι εγώ. Όποιος θέλει μπορεί να σχολιάζει, όποιος δε θέλει με γεια του με χαρά του. Τα λέμε λοιπόν... Γιώργος Χρηστινίδης