Φάντασμα

Σα φάντασμα γυρνώ εδώ και καιρό, πηγαίνοντας σε τόπους που έχω, βέβαια, επιλέξει. Χώνοντας τη μούρη μου σε χιλιάδες σελίδες βιβλίων κι άλλοτε απλές σελίδες φρεσκοτυπωμένες από κάποιον εκτυπωτή. Δεν έχω χρόνο για πολλά, μα ούτε και για λίγα. Η σκέψη μου βολοδέρνει σε κάποια σκηνή θεάτρου κι από κει γρήγορα γρήγορα σε κάποια αγαπημένα πρόσωπα - πολύ αγαπημένα, όμως, κι αυτό είναι όλο. Δεν πέρασε και πολύς καιρός από το ατύχημα που είχα και την εγχείρηση που υπέστη. Τρέχω και κάποτε, κάποτε φτάνω κάπου. Πέρασα να πω ένα "γεια" και ένα "να είστε καλά".

( Επειδή ο χρόνος είναι λίγος, τις φωτογραφίες πια τις βγάζω οδηγώντας. Ιδού μία βροχερή. Δρόμος Γιαννιτσά - Γαλατάδες, Μάρτιος 2009.)

Ένα σύμπαν για τον καθένα

Είμαστε κάτι ασήμαντα πλάσματα χαμένοι κάπου στο σύμπαν... sweetartist.

Ταξιδεύουμε αμέριμνοι χωρίς προορισμό κι αν το καλοσκεφτείς... χωρίς σκοπό. Ζούμε, αναπνέουμε, δημιουργούμε, αισθανόμαστε, φανταζόμαστε κι έχουμε ανησυχίες. Όλοι.

Σημαντικά πράγματα για τον καθένα χωριστά και για τον καθένα προσωπικά. Τα έχουμε κι αυτά να ταξιδεύουν μαζί μας. Τι μπορεί να κάνει κάποιος; Τι μπορεί να πει;

Δεν ξέρω.

Εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας. Ο Σαίξπηρ είχε πει ότι είμαστε φτιαγμένοι από την σκόνη των άστρων. Κάποιος μπορεί να πει ότι είμαστε σκόνη, ενώ άλλος πως έχουμε κάτι αστεράτο μέσα μας. Και λοιπόν;

Αυτό που αξίζει... ίσως... είναι το νόημα που δίνει ο καθένας στο δικό του σύμπαν. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ.

Εξαφανίστηκα για λίγο γιατί έχω το ελάττωμα (;) και παθιάζομαι. Όταν μ' απασχολεί κάτι παθιάζομαι μαζί του τα δίνω όλα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να ασχοληθώ ακόμη περισσότερο με το θέατρο. Διάβασα, δόθηκα, διάβαζα και δινόμουν συνεχώς όλο αυτό το διάστημα. Ο σκοπός μου με απορρόφησε. Τελικά τα κατάφερα και πέτυχα. Έγινα δεκτός, κατόπιν εξετάσεων, στο μεταπτυχιακό τμήμα της Σχολής Καλών Τεχνών στο Α.Π.Θ., στο τμήμα Θεάτρου. Είμαι πανευτυχής.

Από δω και πέρα έχω ακόμη πιο πολύ διάβασμα, πολλές εργασίες και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Ασφυξία;

Είναι η πιο γλυκιά ασφυξία που ένιωσα ποτέ. Ίσως αυτό να εννοούνε οι δύτες όταν λένε ότι αισθάνονται ευτυχία κι ηδονή κάποιες στιγμές πριν τον πνιγμό, όταν ήδη έχουν αρχίσει να πνίγονται. Η διαφορά με μένα είναι ότι το νιώθω από την πρώτη στιγμή της βουτιάς. Της βουτιάς στο σύμπαν του θεάτρου.

Και επιπλέον βρήκα και μια απάντηση, όταν καλά καλά άλλοι δεν μπορούν ούτε τις ερωτήσεις να ψελλίσουν. Την δίνει ο Σαίξπηρ (πάλι) όταν ο Άμλετ λέει κάπου:

"Το έργο εκείνο δεν άρεσε στον κόσμο. Όμως εγώ

το αγάπησα. Γιατί η τέχνη δεν είναι για τους πολλούς

ούτε είναι για τους λίγους, είναι πάντα

για τον καθένα χωριστά."

Θα ανεβαίνω που και που στην επιφάνεια να παίρνω αέρα και τότε θα σου λέω τι βρήκα στο βυθό.

Η Τάνια (κόρη μου) δημιουργεί ένα σύμπαν από βοτσαλάκια κάπου στο Ιόνιο.

.-

Χάνοντας το ρυθμό.

Αγαπητοί φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι,

ζητώ συγγνώμη που έτσι ξαφνικά χάθηκα από τις blogoγειτονιές.

Ελπίζω να μην σας έλειψα, αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς θά 'πρεπε το σημείωμα αυτό να το είχα αφήσει νωρίτερα, γι' αυτό ξαναζητώ συγγνώμη ειδικά από αυτούς που με επισκέπτονταν αδίκως για να δουν μήπως υπάρχει καινούρια ανάρτηση.

Η αλήθεια είναι ότι έχασα το ρυθμό μου γιατί:

1. ετοιμάζομαι για κάποιο μεταπτυχιακό
2. δημιούργησα μια καινούρια θεατρική ομάδα
3. έκανα πολλές θαλασσινές εξορμήσεις

Αύριο ξεκινάμε οικογενειακώς για μια εξόρμηση στη Δυτική Ελλάδα (Ζαγοροχώρια, Ιωάννινα, Μέτσοβο, Θέατρο Δωδώνης, Πάργα, Λευκάδα, Άρτα, Νεκρομαντείο του Αχέροντα, Μεσολόγγι, Καρπενήσι, Μετέωρα). Οπότε θα τα πούμε μετά το 15αύγουστο.

Ελπίζω να ξανάβρω το ρυθμό μου.

Να είστε καλά και να περνάτε καλύτερα!

(φωτογραφίες, γ.χρηστινίδης)

Ας παίξουμε...

Η anna με προσκάλεσε να παίξω στο ιδιογράφως, να γράψω δηλ. με το χέρι μου κάτι στο χαρτί. Την ευχαριστώ για την πρόσκληση και ιδού:

Επίσης ο συνονόματός μου spring με κάλεσε να παίξω σε ένα παιχνίδι όπου με τις λέξεις:

Σοφία, παρεούλα, πρόθεση, σουπιά

πρέπει να δημιουργήσω ένα τετράστιχο, κατά προτίμηση σατιρικό, οπότε:

Πρόθεση δεν είχα Σοφία μου γλυκιά

να πάω με τη Μαίρη την άτιμη σουπιά.

Λίγο η Σαλονίκη, λίγο η παρεούλα

κι η λίμπιντο, ματάκια μου, μου βάρεσε ταμπούρλα.

Ευχαριστώ Γιώργο για την πρόσκληση. Το παιχνιδάκι αυτό το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον γι' αυτό καλώ να παίξουν τους/τις: aliki, akamas, demon, flora, δεσποινάριον.

Τέλος η καλή μου και βραβευμένη μας sweetartist (roadartist) με κάλεσε να παίξω στο παιχνίδι με τα πολλά τα ψέματα και τη μία αλήθεια. Γράφω δηλ. τέσσερεις προτάσεις όπου η μία μόνο είναι αλήθεια και σεις (αν δε βαριέστε) πρέπει να βρείτε τη σωστή. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Είμαι 1,97 κι έπαιζα 15 χρόνια μπάσκετ.

2. Έχω κάνει μία ατομική έκθεση φωτογραφίας και συμμετείχα σε τρεις ομαδικές.

3. Παίζω βιολί.

4. Η βιβλιοθήκη μου έχει 3000 βιβλία.

(Αν είστε μάγκες βρείτε τη σωστή, αν είστε ακόμη πιο μάγκες κλείστε το κομπιούτερ και πηγαίνετε στη θάλασσα.)

Και για να μην ξεχνιόμαστε ορίστε μερικές φωτογραφίες για να δροσιστείτε.

(φωτογραφίες γ. χρηστινίδης)

Το θέμα είναι... ολοένα να φεύγεις και να επανέρχεσαι. Αν μένεις στα ίδια σαπίζεις. Αν δεν κουνάς, δε ρισκάρεις... δε δημιουργείς.

Το θέμα είναι ότι τα "πράγματα" όταν έρχονται, έρχονται όλα μαζί.

Το θέμα είναι ότι είσαι εκπαιδευτικός και μετά το Πάσχα τα σχολεία ζουν μια άλλη ζωή. Μια διαφορετική σχολική ζωή και πρέπει να συμβάλλεις, άν όχι να τη δημιουργήσεις εξ' αρχής. Τα τραγούδια, οι χοροί, τα θέατρα, οι αθλητικές ημέρες πρωταγωνιστούν.

Το θέμα είναι πως πρέπει να κατασκευάσεις, να οργανώσεις, να εμψυχώσεις. Υπάρχουν τόσα παράθυρα στον κόσμο...

αρκεί να ανοίξεις ένα για να μπει φως, να έρθουν οι άνθρωποι κι αμέσως σου ανοίγονται άλλα τόσα.

Έπειτα αλλάζει ο καιρός, αλλάζει κι η διάθεση. Σε κάνει..

να θέλεις να βγεις έξω, η ανοιχτή πόρτα σε καλεί. Δεν κάνεις τα καθημερινά, φεύγεις από τη ρουτίνα, σε χάνουν οι φίλοι σου, τους χάνεις κι εσύ. Μπορεί, όμως, να γνωρίσεις και καινούριους.

Το θέμα είναι ότι

άλλες πάλι φορές θέλεις να παρατηρήσεις τους ανθρώπους την ώρα που...

"εμπορεύονται" τα ιερά των άλλων κι εκπίπτουν, την ώρα που...

κάνουν... διάλειμμα από το τάμα, από αυτό που έχουν ορίσει οι ίδιοι ως τάμα, για να ποζάρουν.

Από την άλλη πάλι υπάρχει και η διαφορετική άποψη για τη ζωή από τη δική σου και πρέπει να χτυπήσεις την πόρτα...

να παρατηρήσεις τα χρώματα και να βεβαιωθείς ότι είναι το ίδιο όμορφα και μέσα.

Να δεις τι μπορείς να δοκιμάσεις από αυτά που σου προσφέρουν οι άλλοι...

"απλόχερα" μπροστά στην πόρτα τους, χωρίς ποτέ να ξεχνάς ότι αυτά που σου προσφέρονται ως δώρα, είναι αυτά που πληρώνεις, τελικά, πολύ πολύ ακριβά.

Το θέμα είναι ότι ενώ ο ήλιος ωθεί σε χαβαλέ και τεμπελιά μερίδα δασκάλων και μαθητών, άλλους τους γεμίζει ένταση και πάθος.

Καιρός του σπείρειν και καιρός του θερίζειν, όπως λέει κι ο Σεφέρης μας.

Πολλές φορές βέβαια, θέλεις να επιστρέψεις...

στις παλιές αξίες με διαφορετική κάθε φορά διάθεση, να ξαναψάξεις...

να βάλεις το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων.

Κι επιτέλους είσαι άνθρωπος, έχεις αισθήματα, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα στην μπάντα με μια κίνηση του χεριού... έτσι... από υποχρέωση ή για την υποχρέωση.

Και το κακό είναι ότι αφοσιώνεσαι σε ό,τι κάνεις, παθιάζεσαι, αμάν πια!

Αλλά όλα αυτά νομίζω δείχνουν ότι οι bloggers είναι πρόσωπα πίσω από τις οθόνες, ειδάλλως κάλλιστα θα μπορούσες να συνομιλείς με ένα ρομπότ ή το χειρότερο... να είσαι ο ίδιος ρομπότ.

Αν είσαι blogger, είναι γιατί είσαι πρώτα άνθρωπος.

Το θέμα είναι ότι τα έχεις ανάγκη όλα αυτά κι έχεις ανάγκη και τ' άλλα.

(φωτογραφίες γ. χρηστινίδης)

Επιστροφή

Επιστροφή στην καθημερινότητα, επανασύνδεση στις πρίζες.

Το ταξίδι στην Κρήτη τελείωσε, όπως τελειώνουν όλα κάποτε. Η κάθοδος στην Κρήτη δεν ήταν η κάθοδος στον Άδη του Οδυσσέα, αν και πολλά μπορείς να πεις ότι έμαθες για την άλλη ζωή.

Σ' αυτή την κάθοδο η άνοδος είχε τον πρώτο λόγο. Ανέβαινες συνεχώς δίχως όριο, δεν πατούσες στη γη και μόνο όταν γεωγραφικά πια ανέβηκες, κάθησες στο χώμα και ένιωσες γήινος.

Στην Κρήτη όλα έχουν άλλη υπόσταση. Αγιοποιούνται, μυρίζουν θυμάρι και πέτρα και γίνονται μπλε και μωβ όπως ο ουρανός της. Φαγητό απίστευτο, ρακί αντί για αίμα, χορός, βλέμματα γεμάτα και... γέλιο.

Ο Σπύρος σε ρώτησε τι κάνει τον άνθρωπο να είναι άνθρωπος. Το γέλιο, Σπύρο, το γέλιο και το χαμόγελο στα πρόσωπα δίνει ταυτότητα στους ανθρώπους. Δεν έχεις γέλιο, δεν έχεις άνθρωπο. Έρχεται μετά η φιλοσοφία για να δώσει στο χαμόγελο αυτό, στο γέλιο... διαστάσεις άλλες, διαστάσεις πέραν των ανθρώπινων.

"Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" αυτό θα μπορούσες ίσως να πεις σαν αντίστιξη στη μελαγχολία που σου αφήνει η τόση χαρά. Η συμπλογκίτισσα Βασιλική έγραψε ένα παιδικό βιβλίο μ' αυτόν τον τίτλο, ένα βιβλίο για παιδιά που... αγνοούν οι μεγάλοι. Το βρήκες κι αυτό στην Κρήτη, όλα τα βρίσκεις στην Κρήτη μα κυρίως το γέλιο.

Ευτυχώς που έχεις ανθρώπους πάνω, στη βόρεια πατρίδα, ανθρώπους σπάνιους που αγαπούν να σου χαμογελούν κι έτσι ξεκόλλησες κι επέστρεψες.

Αν θέλεις να ξανάρθουν αγάπα τα.

Αγάπα κι όλα επιστρέφουν ομορφότερα.

.........................................................................................................

Η Κυριακή του Πάσχα στους Κισσούς, στις πλαγιές του Ψηλορείτη ή αλλιώς... μια ιστορία αγάπης.

Ο φούρνος έχει ανάψει (δηλ. ένα σπασμένο πιθάρι)

φωτιά και κάρβουνα εξέρχονται

το φαγητό εισέρχεται

...και εισέρχεται

κλείνει η πύλη της κολάσεως

και σφραγίζεται με λάσπη

καθόλου αέρας

έτοιμο

στο μεταξύ βαράμε καμπάνες

ή τρώμε από το αντικρυστό που θυμίζει κυκλικό χορό

μετά από ώρες ανοίγει η πύλη του... Παραδείσου πια

το φαγητό είναι έτοιμο

η μεγάλη στιγμή

και στο τέλος "πάμε όλοι μαζί στην παραλία" όπως έλεγε και η αξέχαστη Μελίνα στο "Ποτέ την Κυριακή"

(φωτογραφίες γ.χρηστινίδης)

Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α