Ευχές και φιλιά

Αγαπητοί μου διαδικτυακοί σύντροφοι,

από Δευτέρα 21/4 μέχρι και Τετάρτη 30/4 θα βρίσκομαι στην πατρίδα-ερωμένη Κρήτη και συγκεκριμένα στις Μοίρες της Μεσαράς.

Ίσως μπαίνω από κάπου να σας βλέπω που και που, αλλά δεν παίρνω και όρκο μιας και θέλω να δω όλα μου τα φιλαράκια εκεί.

Το να δεις ένα φίλο στην Κρήτη δεν είναι κάτι απλό. Σημαίνει ότι από τη στιγμή που το συναντάς δεν μπορείς να φύγεις αν δεν πιεις καφέ, δεν στρώσει τραπέζι στο σπίτι του για να πιεις στην αρχή μια ρακί με αγκινάρες και μετά κρασί σπιτικό και φαγητό μέχρι τελικής πτώσεως. Μετά πίνεις πάλι ρακί με αγκινάρες και κιτρολέμονα με αλάτι και ξύδι για να χωνέψεις και να μπορέσεις να ξαναφάς κι όλα αυτά, βέβαια, ενώ παίζει η λύρα και τραγουδάς "πότε θα κάνει ξαστεριά" και "στ' άστρα θα πω τον πόνο μου". Φεύγοντας ο φίλος σου λέει ότι αυτό δεν ήταν τίποτα και αύριο σε περιμένει για το επίσημο καλωσόρισμα. Μετά σειρά έχουν οι υπόλοιποι φίλοι.

Την Κυριακή του Πάσχα θα βρίσκομαι στη μαγική αυλή στους Κισσούς. Οι Κισσοί είναι ένα χωριό στις πλαγιές του Ψηλορείτη. Την αυλή την λέω μαγική γιατί εκεί συμβαίνουν πράγματα μαγικά και παράξενα. Καταρχήν είναι όλοι χαμογελαστοί από το ξημέρωμα μέχρι τη νύχτα, το κρέας που τρως είναι ψημένο "αντικρυστά" γύρω γύρω από τη φωτιά, γι' αυτό λέγεται "αντικρυστό" και τέτοιο πράγμα δε ξανάφαγες, χορεύεις, τραγουδάς και γελάς κι όταν κατά τις έξι το απόγευμα δεν μπορείς να κουνηθείς, ούτε πια να πάρεις τα πόδια σου και δεν ξέρεις πως να συμμαζέψεις την κοιλιά σου από το πολύ φαγητό, τότε... είναι που ανοίγει ο πιθαρένιος ξυλόφουρνος. Ο φούρνος αυτός είναι στην ουσία ένα σπασμένο πιθάρι, το πρωί τον ανάβεις με ξύλα κι αφού κάψει καλά αφαιρείς τα ξύλα και χώνεις μέσα τα ταψιά με τα φαγητά, κλείνεις το καπάκι με λάσπη για μην παίρνει από πουθενά αέρα και το φαγητό ψήνεται με τη θερμότητα που υπάρχει ήδη αργάαα... αργάαα... γλυκάαα... γλυκάαα... Όταν λοιπόν ανοίξει ο φούρνος στις έξι και ήδη νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις δει τίποτα, γιατί κάθεσαι πάλι και τρως και θέλεις κι άλλο.

Τις νύχτες μη νομίζετε ότι ησυχάζουμε (και μην πάει ο νους σας αλλού), γιατί είναι πολύ πιθανό να έρθουν κάποιοι να σου κάνουν καντάδα και μετά να ακολουθήσει αυτό που περιέγραψα πιο πάνω.

Σας εύχομαι, λοιπόν, να περάσετε καλά, να διασκεδάσετε, να έχετε υγεία, χιούμορ κι ένα πλατύ χαμόγελο (σαν αυτό της Ηλιάνθης) να στολίζει τα πρόσωπά σας.

Όταν με το καλό θα ξαναγυρίσω στην πατρίδα-επίσημη αγαπημένη Θεσσαλονίκη θα τα ξαναπούμε, δηλ. την 1η Μαίου (Ωχ! Πρωτομαγιά θα είναι... χλωμό το βλέπω κι αυτό).

(φωτογραφίες γ.χρηστινίδης)