Οι εφημερίδες έχουν γίνει πλέον σούπερ μάρκετ, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Μερικοί χαίρονται και καγχάζουν για την υψηλή κυκλοφορία των εντύπων τους μόνο που δεν τολμούν να βγουν χωρίς το "δωράκι" τους. Την πρώτη φορά που είχε συμβεί αυτό, το είχε ξεκινήσει, αν θυμάμαι, καλά μια μεγάλη απογευματινή εφημερίδα με ένα λεξικό, είχε ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων από τους λοιπούς εκδότες για αθέμιτο ανταγωνισμό και αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Η εφημερίδα αμύνθηκε λέγοντας ότι το βιβλίο συμβάλλει στη γνώση και συμπληρώνει την πληροφόρηση του αναγνώστη. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ'αυλάκι και η γνώση και ενημέρωση των αναγνωστών εκτοξεύτηκαν σε πολύ υψηλά επίπεδα βοηθούμενες από ντιβανοσκεπάσματα, μαχαιροπήρουνα, μαξιλάρια και βεβαίως μαξιλαροθήκες, dvd, cd, σκουφιά, γάντια, παπλώματα κ.ά.
Μιας και από πολύ μικρός ήμουν εφημεριδοφάγος, έχω πολύ καλές σχέσεις με πολλούς εφημεριδοπώλες και πράκτορες τύπου ανά την επικράτεια. Το Σάββατο που μας πέρασε πήγα όπως πάντα για τις εφημερίδες μου και κάθησα να πιω κι έναν καφέ με το εφημεριδοπώλη, όταν εμφανίστηκε μία γιαγιά με ένα ζευγάρι παντόφλες στα χέρια, τις οποίες τις είχε πάρει την προηγούμενη ως δώρο μαζί με κάποιο τηλεοπτικό (ή γυναικείο, δε θυμάμαι) περιοδικό. Σας παραθέτω αυτούσιο το διάλογο που ακολούθησε:
ΓΙΑΓΙΑ: Παιδί μ' δε μου καν'
ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΗΣ: Τι είπες γιαγιά;
Γ: Δε μου κάν' σου λέω.
Ε: Τι δε σου κάνει γιαγιά;
Γ: Οι παντούφλες δε μου κάν', είναι μικρές.
Ε: Και γιατί γιαγιά δεν έπαιρνες άλλο νούμερο;
Γ: Δεν βλέπω καλά παιδάκι μου, νόμιζα ήταν οι δικές μου.
Ε: Και γω τι να σου κάνω τώρα γιαγιά;
Γ: Να μου τσ' αλλάξεις τι να κάνεις;
Ε: Γιαγιά δεν μπορώ να στις αλλάξω κι ούτε έχω άλλες...
Γ: Μη μου κάν'ς τώρα τέτοια, τι δεν έχεις;
Ε: Δεν έχω άλλες παντόφλες, τελείωσαν.
Γ: Μη με λες τελείωσαν, τι μαγαζάτορας είσαι;
Ε: Γιαγιά δεν πουλάω παντόφλες...
Γ: Βρε μη με λες εμένα δε πουλάς, από σένα τις πήρα.
Ε: Από μένα τις πήρες, αλλά δεν τις πουλάω εγώ, το περιοδικό...
Γ: Βρε το περιοδικό μια χαρά είν' οι παντόφλες είναι μικρές.
Ε: Το περιοδικό τις πουλάει, όχι εγώ. Εγώ...
Γ: Εσύ, εσύ, ωραίος έμπορος είσ' εσύ.
Ε: Γιαγιά άσε με ήσυχο γιατί έχω και δουλειά.
Γ: Να μ' αλλάξεις τις παντούφλες.
Ε: Να πας στο περιοδικό να στις αλλάξουν.
Γ: Μωρέ θα πάω, στην αστυνομία θα πάω, θα δεις εσύ... (φεύγει μουρμουρίζοντας),
φωτιά θα πέσ' να μας κάψει. Ε ρε και να ζούσ' ο Χαρίλαος (προφανώς ο άντρας της),
τότε να σε δω εγώ μου τσ' αλλάζ' ή δε μου τσ' αλλάζ'...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σημεία των καιρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σημεία των καιρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
Οι παντούφλες και η συμβολή τους στην ενημέρωση
Οι εφημερίδες έχουν γίνει πλέον σούπερ μάρκετ, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Μερικοί χαίρονται και καγχάζουν για την υψηλή κυκλοφορία των εντύπων τους μόνο που δεν τολμούν να βγουν χωρίς το "δωράκι" τους. Την πρώτη φορά που είχε συμβεί αυτό, το είχε ξεκινήσει, αν θυμάμαι, καλά μια μεγάλη απογευματινή εφημερίδα με ένα λεξικό, είχε ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων από τους λοιπούς εκδότες για αθέμιτο ανταγωνισμό και αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Η εφημερίδα αμύνθηκε λέγοντας ότι το βιβλίο συμβάλλει στη γνώση και συμπληρώνει την πληροφόρηση του αναγνώστη. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ'αυλάκι και η γνώση και ενημέρωση των αναγνωστών εκτοξεύτηκαν σε πολύ υψηλά επίπεδα βοηθούμενες από ντιβανοσκεπάσματα, μαχαιροπήρουνα, μαξιλάρια και βεβαίως μαξιλαροθήκες, dvd, cd, σκουφιά, γάντια, παπλώματα κ.ά.
Μιας και από πολύ μικρός ήμουν εφημεριδοφάγος, έχω πολύ καλές σχέσεις με πολλούς εφημεριδοπώλες και πράκτορες τύπου ανά την επικράτεια. Το Σάββατο που μας πέρασε πήγα όπως πάντα για τις εφημερίδες μου και κάθησα να πιω κι έναν καφέ με το εφημεριδοπώλη, όταν εμφανίστηκε μία γιαγιά με ένα ζευγάρι παντόφλες στα χέρια, τις οποίες τις είχε πάρει την προηγούμενη ως δώρο μαζί με κάποιο τηλεοπτικό (ή γυναικείο, δε θυμάμαι) περιοδικό. Σας παραθέτω αυτούσιο το διάλογο που ακολούθησε:
ΓΙΑΓΙΑ: Παιδί μ' δε μου καν'
ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΗΣ: Τι είπες γιαγιά;
Γ: Δε μου κάν' σου λέω.
Ε: Τι δε σου κάνει γιαγιά;
Γ: Οι παντούφλες δε μου κάν', είναι μικρές.
Ε: Και γιατί γιαγιά δεν έπαιρνες άλλο νούμερο;
Γ: Δεν βλέπω καλά παιδάκι μου, νόμιζα ήταν οι δικές μου.
Ε: Και γω τι να σου κάνω τώρα γιαγιά;
Γ: Να μου τσ' αλλάξεις τι να κάνεις;
Ε: Γιαγιά δεν μπορώ να στις αλλάξω κι ούτε έχω άλλες...
Γ: Μη μου κάν'ς τώρα τέτοια, τι δεν έχεις;
Ε: Δεν έχω άλλες παντόφλες, τελείωσαν.
Γ: Μη με λες τελείωσαν, τι μαγαζάτορας είσαι;
Ε: Γιαγιά δεν πουλάω παντόφλες...
Γ: Βρε μη με λες εμένα δε πουλάς, από σένα τις πήρα.
Ε: Από μένα τις πήρες, αλλά δεν τις πουλάω εγώ, το περιοδικό...
Γ: Βρε το περιοδικό μια χαρά είν' οι παντόφλες είναι μικρές.
Ε: Το περιοδικό τις πουλάει, όχι εγώ. Εγώ...
Γ: Εσύ, εσύ, ωραίος έμπορος είσ' εσύ.
Ε: Γιαγιά άσε με ήσυχο γιατί έχω και δουλειά.
Γ: Να μ' αλλάξεις τις παντούφλες.
Ε: Να πας στο περιοδικό να στις αλλάξουν.
Γ: Μωρέ θα πάω, στην αστυνομία θα πάω, θα δεις εσύ... (φεύγει μουρμουρίζοντας),
φωτιά θα πέσ' να μας κάψει. Ε ρε και να ζούσ' ο Χαρίλαος (προφανώς ο άντρας της),
τότε να σε δω εγώ μου τσ' αλλάζ' ή δε μου τσ' αλλάζ'...
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008
Το ύφος είναι το ήθος
Δεν μπορεί να είσαι άλλο από αυτό που δείχνεις. Δεν μπορούν οι πράξεις σου ή οι συμπεριφορές σου να είναι κάπως κι εσύ να διατείνεσαι πως είσαι κάπως αλλιώς. Η φόρμα και το στυλ υπαγορεύονται πάντα από το περιεχόμενο.
Άνθρωποι και ανθρωπάκια παρελαύνουν καθημερινά μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης και σε κοιτάζουν με αλαζονεία, με υπεροψία, ενώ θέλουν να δείξουν πως είναι σεμνοί και προσγειωμένοι. Έτοιμοι να λιανίσουν τους αντιπάλους τους, κοιτώντας τους ειρωνικά, με σοφιστικέ μειδιάματα, χειρονομώντας απαξιωτικά. Τίποτα μην πέσει κάτω, καμιά λέξη να μην πάει χαμένη, θίγονται κι επαναστατούν σε τυχόν ενάντια λόγια στα δικά τους. Όλα για το θεαθήναι, για τη βιτρίνα. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, t.v.περσόνες, παρουσιαστές, ιερείς ο καθένας και το ύφος του. Δεν είναι βέβαια αυτοί έτσι, απλώς εκείνη τη στιγμή νευρίασαν ή φοβήθηκαν ή έπρεπε να δώσουν ένα μάθημα στους άλλους ή εν πάσει περιπτώσει έτσι έπρεπε να κάνουν. Οι πολιτικοί που λένε ψέματα δεν είναι καθόλου ψεύτες, οι δημοσιογράφοι που κάνουν συμφωνίες απλώς αναγκάσθηκαν, οι παρουσιαστές που εκτροχιάζονται στα χωρίς επιστροφή λιβάδια της γελοιότητας είναι γιατί έτσι τους θέλει ο κόσμος (;). Κι όλοι μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε ηδονίζονται ν'ακούν τη φωνή τους. Δεν ακούν κανέναν άλλον, δεν αφήνουν να μιλήσει κανένας άλλος, αλλά δεν είναι έτσι αυτοί. Προς θεού, αυτοί κατανοούν τους συνομιλητές τους, είναι ευπροσήγοροι, είναι φιλικοί και προπάντων είναι δημοκρατικοί. Ο ιερέας που παίζει ξύλο ή καίει βιβλία είναι γεμάτος αγάπη κατά βάθος. Μη σας ξεγελάει το ύφος του.
Δεν υπάρχει πια αξιοπρέπεια, μόνο η παραχώρηση. Παραχώρηση στην παραχώρηση βάλε λίγο νερό στο κρασί σου και στο τέλος θα πίνεις μόνο νερό. Μα δείτε τους το ύφος τους είναι το ήθος τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
%23001.jpg)